11.1. Elif, Lamė, Ra, (ky ėshtė) Libėr, ajetet e tė cilit janė radhitur (nė mėnyrė tė pėrsosur, njėkohėsisht) edhe shkoqitur nga i Dijshmi i tė gjitha ēėshtjeve nė hollėsi.
11.3. E tė kėrkoni falje Zotit tuaj dhe pendohuni (kthehuni) te Ai, se Ai do tė ju mundėsojė pėrjetime tė mira (nė kėtė jetė) deri nė njė afat (tė caktuar) dhe ēdo punėmiri i jep shpėrblimin e merituar. nė qoftė se refuzojnė (tė kėrkojnė falje), unė pra kam frikė pėr ju, dėnimin e ditės sė madhe.
11.5. Ja, ata mbėshtjellojnė (armiqėsinė nė) gjoksat e tyre qė ta fshehin nga Ai, po ta dini se edhe kur mbulohen me petkat e tyre, Ai e di se ēka fshehin dhe ēka shfaqin. Ska dyshim se Ai e di shumė mirė ēka mbajnė zemrat (qėllimet) e tyre.
11.6. Nuk ka anjė gjallesė nė tokė qė All-llahu tė mos ia ketė garantuar furnizimin e saj, Ai e di vendbanimin dhe vendstrehimin e saj (pas vdekjes). Tė gjitha (kėto) janė nė librin e njohur (Levhi Mahfudhė).
11.7. Ai ėshtė i cili krijoi qiejt e tokėn brenda gjashtė dite (fazave), e Arshi (Froni) i Tij kishte qenė (mė parė) mbi ujė, qė tju sprovojė, se cili prej jush ėshtė mė vepėrmirė. Nėse ti u thua: Ju do tė ringjalleni pas vdekjes! Ata qė nuk besuan thonė: Kjo (ēka na thua) nuk ėshtė tjetėr vetėn se magji e hapur.
11.8. Nėse Ne e vonojmė ndėshkimin pėr njė kohė tė shkurtėr kundėr tyre, ata thonė: ēka po e pengon atė? Le tė dijnė se ditėn kur tu vijė, ai nuk zbrapėt prej tyre, ata do ti rrethojė ai (dėnimi) me tė cilin talleshin.
11.10. E nėse pas tė keqes qė e pat goditur atė, Ne dhurojmė tė mira, ai do thotė: Kaluan tė kėqiat prej meje! Vėrtet, ai ėshtė shfrenuar dhe mendjemadh.