Mr.Bashkim Aliu

Për ëdo vit muslimanët janë dëshmitarë të manifestimeve madhështore dhe gëzimit kolektiv, dëshmitar të gjallërisë e vizitave të ndërsjella që bëhen këto ditë gëzimi e feste dhe disponimi mbarëpopullor që mbretëron me rastin e festive të muslimanëve.

Adnan Kozarëanin

Në periudhën klasike kanë ekzistuar dy qendra kryesore në të cilat është zhvilluar e drejta hanefite. Qendra e parë është Iraku, djepi i medhhebit hanefi, kurse qendra e dytë është territori aziatik prej lumit Xhejhun - Amu Darja (ar. Ma verae-l-Nehr -Transokciania) me qytetet sikur Buhara, Samarkandi, Tirmidhi dhe Fergani. Pas shkatërrimit mongol territoret prapa lumit Xhejhun, me emigrimin e dijetarëve, thesari i dijes së këtij territori do të bartet në nënkontinentin indian.
Imami, për të cilin flet ky tekst, është lindur në ditën e hënë pas namazit të iqindisë më 8 rexheb 511 h., në Merginan, i cili shtrihet në territorin e Ferganit. Origjina e tij lidhet deri te Ebu Bekr Es-Siddiku. Mësoi para dijetarëve të cilët në kohën e tij ishin eminentë. Ndër ta dallohen: Nexhmudin Ebu Hafs Umer En-Nesefi, autori i Akaidit të njohur, pastaj Sadrushehid Husamudin Omer ibn Abdulaziz, Dijauddin Muhamed ibn Husejn, nxënësi i autorit të veprës Tuhfah, Uthman ibn Ali, nxënësi i Shemsuleimmeti Serahsiut, si dhe Ahmed ibn Abdurreshid Buhari, babai i autorit të veprës Hulasatu-l-Fetava.
Para Imam Merginanit, ndër të tjerë, kanë mësuar tre djemtë e tij, pastaj Shemsuleimmeti El-Kuduri dhe Muhammed ibn Husejn, babai i autorit të veprës El-Fusul, si dhe shumë të tjer

Orhan Bislimaj

I nderuari vëllau im musliman!
Po të drejtohem ty me këtë letër, sepse ta dua të mirën. Nuk pretendoj të të them diëka që ti nuk e din. Vetëm dua të tëi përkujtoj disa gjëra që të kanë kaluar në harresë. Këtë e bëj, sepse unë dhe ti jemi vëllezër. Jemi bashkë robër të Allahut. Ai është që na ka krijuar ne dhe është synimi i jonë i përbashkët. Njëri tjetrin e plotësojmë. Kemi nisur nga padituria, por ja që tani nuk mund të themi se nuk dimë asgjë. Krejt kjo në saje të dhuntive të Allahut dhe komunikimit tonë të ndërsjellë. Gjithëherë njeriu ka nevojë për dije dhe për tjetrin. Padituria e njeriut fillon, atëherë kur ai mendon se i di të gjitha. Unë kam nevojë për dijën tënde, po edhe ti ke nevojë për dijën time. Shkenca ka arritur rezultate, pse në metodën e vet e ka pranuar pluralizmin e ideve dhe diversitetin e mendimeve. Nëpërmjet kësaj letre, kërkoj nga ti, që të hapësh dhe të komunikojmë. Bashkarisht do të bisedojmë dhe gjithësesi do të përfitojmë. Brengosem se përse nuk vjen në xhami!ë Së paku njëherë në javë, ditën e xhuma. Mos u mbyll në vete! Mos e privo veten nga identiteti i joti islam. Ai është krenaria e jote.

Nusret Abdibegović
Përktheu nga boshnjakishtja:
Mehas Alija

Kurbani është një lloj ibadeti i cili nënkupton sakrificën e një lloji të caktuar të kafshëve, bagëtive ose gjedheve, në kohën e caktuar, me qëllim për tëiu afruar Allahut, xh.sh.
Ky lloj ibadeti është vaxhib, kurse është i themeluar në bazë të urdhrit të Kurëanit dhe të hadithit të të Dërguarit të Allahut, s.a.v.s. Allahu i Lartësuar thotë: ëNe, vërtet, të dhamë ty shumë të mira. Andaj ti falu dhe prej kurban për hir të Zotit tënd! E sëka dyshim se urrejtësi yt është farësosur.ë (El-Kevther, 1-3.)
ëTek All-llahu nuk arrin as mishi e as gjaku i tyre, por te Ai arrin bindja juaj. Ai ashtu ua nënshtroi ato juve që ta madhëroni All-llahun për udhëzimet që ua bëri. Bamirësve merru myzhde.ë (El-Haxh, 37.)
ëThuaj: ëNamazi im, kurbani im, jeta ime dhe vdekja ime janë thjesht për All-llahun, Zotin e botëve.ë (El-Enëam, 162.)

Nexhat Ibrahimi


Pozita inferiore ka detyruar shumë segmente në shoqëri të marrin punën në dorën e tyre dhe të bëjnë veprime që nuk janë në pajtim me standardet normale të rrethit ku jetojnë dhe veprojnë. Të tillët rrethi nuk i vëren, por dhe kur i vëren nuk i kupton. Ata si të tillë nuk mund të zënë vend në mozaikun e quajtur shoqëri, ndaj me fjalët dhe veprimet e tyre imponohen, shtyhen me ëbërrylaë për të krijuar hapësirë edhe për ta. Kështu, femrat përdorin shminkën, take të zhurmshme dhe zbukurime të shumta ekspresive; ëunat përdorin guralecë për tëua hedhur kalimtarëve, për tëua tërhequr vërejtjen atyre.